طرح | تا جهان باشد پناه ما تویی
ای خورشیدِ بیغروبِ مهر که بر جانهای خسته میتابی. در هیاهوی این جهانِ ناپایدار، دل به آستانت آرام میگیرد و نامت مرهمیست بر زخمهای پنهانِ دلهای بیقرار. اگر طوفانِ اندوه برخیزد، نگاهِ تو ساحلِ امنِ ماست و اگر غبارِ غفلت بر جان بنشیند، یادِ تو بارانِ تطهیر است. ما را از سایه عنایتت محروم مکن، که بیتو هیچ پناهی استوار نیست و هیچ امیدی کامل نمیشود.
